سرور اختصاصی ایران و انگلستان — قدرت خالص، تماماً برای شما

در دو موقعیت: ایران (شیراز) و انگلستان (کاونتری). هر دو روی همین صفحه و در همان جدول قابل سفارش‌اند و ستون «موقعیت» کشور هر سرور را نشان می‌دهد. انتخاب بین این دو به محل کاربران شما بستگی دارد، نه به قیمت.

اگر مخاطب شما داخل ایران است، شیراز را بگیرید: مسیر داخلی چند میلی‌ثانیه است در برابر چند ده میلی‌ثانیه تا اروپا، و اتصال به درگاه‌های پرداخت و سرویس‌های داخلی هم ساده‌تر است. اگر کاربران شما جهانی‌اند یا به ظرفیت بالای پاک‌سازی DDoS و مسیر بین‌المللی پرظرفیت نیاز دارید، کاونتری انتخاب درست‌تری است.

تفاوت اصلی ایزولاسیون است، نه قدرت. سرور مجازی برشی از یک ماشین فیزیکی است و زمان‌بند پردازنده و مسیر ذخیره‌سازی را با مستاجران دیگر شریک می‌شود؛ سرور اختصاصی کل ماشین است و هر هسته، تمام رم و کل آرایه‌ی NVMe فقط در اختیار شماست. برای بیشتر پروژه‌ها سرور مجازی پاسخ درست و ارزان‌تری است.

وقتی بار پردازشی شما پایدار و سنگین است و رقابت منابع روی زیرساخت مشترک آزاردهنده می‌شود؛ وقتی سیاست داخلی یا قرارداد مشتری، ایزولاسیون سخت‌افزاری را الزام کرده؛ یا وقتی نرم‌افزاری دارید که بر اساس هسته‌ی فیزیکی لایسنس می‌شود. اگر هیچ‌کدام از این سه برقرار نیست، احتمالاً سرور مجازی انتخاب بهتری است.

حافظه‌ی ECC خطاهای تک‌بیتی را در لحظه تشخیص و تصحیح می‌کند. روی سروری که ماه‌ها بدون ری‌استارت کار می‌کند، این تفاوت بین یک خطای بی‌صدای داده و یک سیستم پایدار است. همه‌ی سرورهای اختصاصی ما رم ECC دارند.

به‌صورت پیش‌فرض غیرمدیریت‌شده تحویل می‌شود: دسترسی کامل روت و نصب تمیز سیستم‌عاملی که انتخاب می‌کنید. مدیریت سرور — به‌روزرسانی، مانیتورینگ، پشتیبان‌گیری و امن‌سازی — به‌صورت افزودنی قابل سفارش است.

بله. محافظت در سطح شبکه روی همه‌ی سرورهای اختصاصی فعال است و هزینه‌ی جداگانه‌ای ندارد؛ در زمان حمله هم هزینه‌ی مازاد ترافیک از شما گرفته نمی‌شود.

خیر، و این نکته‌ی مهمی است. سرور اختصاصی رقابت منابع با مستاجران دیگر را حذف می‌کند و نه چیز دیگری. کوئری کند، قفل پایگاه‌داده، نشت حافظه و گلوگاه‌های اپلیکیشن با شما به ماشین جدید می‌آیند — همراه با صورتحساب بزرگ‌تر. اگر مصرف منابع پایین است ولی سرویس کند است، ابتدا اپلیکیشن را بررسی کنید.